آخرین خبرها
خانه / جبهه / نکته های قرآنی در باره ی لذت جویی…

نکته های قرآنی در باره ی لذت جویی…

 

نکته های قرآنی در باره ی لذت جویی
لذت فهمیدن راه ارتباط با خالق جهان
یکی دیگر از لذت های عالی اهل فکر و اندیشه ، و دلدادگان عارف و عاشق،لذت فهم چگونگی ارتباط با خالق هستی و معشوقه ی عاشق و عشق آفرین است .
وقتی ذره ای نیازمند به نام انسان ،متوجه می شود که چگونه می تواند با بزرگترین بزرگترهای هستی که قائم به ذات و بی نیاز است ارتباط برقرار نماید و با او به راز و نیاز عارفانه و نجواهای عاشقانه بپردازد، در پوست خویش نمی گنجد!
راه ارتباط با خداوند بزرگ ، راه کمال و سعادت انسان است ! از این ارتباط و راه است که بشر می تواند به خوشبختی و سعادت برسد و در دو جهان خود را بی سرپرست و مولا احساس نکند!
کسی که سرپرست ، یاریگر و پشتوانه محکم و ابدی دارد پوچ گرا و ناامید نمی شود ، به بن بست نمی رسد و دائم از ذات پاک و فیاض او مددمی گیرد.
خداوند سبحان در آیه 11 سوره محمد در این باره فرموده اند:
ذَلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ مَوْلَى الَّذِينَ آمَنُواْ وَأَنَّ الْكَافِرِينَ لَا مَوْلَى لَهُمْ
این (كیفرِ كافران) به خاطر آن است كه خداوند، یاور كسانى است كه ایمان آورده اند و همانا كافران یاورى ندارند.
در تفسیر نور ذیل این آیه آمده است :
مؤمنانى كه در این دنیا به ظاهر بى یار و یاور بوده و تكیه گاهشان فقط خدا بود، روز قیامت خداوند یاور آنان است. «اللّه مولَى الّذین آمنوا» چنانكه در دنیا نیز چنین است: «اللّه ولىّ الّذین آمنوا»(1) امّا كافران كه در دنیا دوستان و یاورانى داشته اند، «والّذین كفروا اولیائهم الطاغوت»(2) در قیامت مشخص مى شود كه اینان یاور واقعى آنها نیستند. «و انّ الكافرین لامولى لهم»
پيام ها
1- ایمان، وسیله جلب حمایت هاى الهى و كفر، عامل از دست دادن آنهاست. «اللّه مولى الّذین آمنوا و انّ الكافرین لامولى لهم»
2- در روز قیامت، هیچ یك از حامیان كفّار و مشركان، كارساز نیستند. «و انّ الكافرین لامولى لهم»
به خاطر اهمیت زیادی که ارتباط انسان با خداوند در سرنوشت بشر و رشد همه جانبه او دارد خداوند سبحان در آیه 186 بقره فرموده اند:
وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِى عَنِّى فَإِنّى قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الْدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُواْ لِى وَ لْيُؤمِنُوا بِى لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ
و هرگاه بندگانم از تو درباره من پرسند (بگو:) همانا من نزدیكم؛ دعاى نیایشگر را آنگاه كه مرا مى خواند پاسخ مى گویم. پس باید دعوت مرا بپذیرند و به من ایمان آورند، باشد كه به رشد رسند.
برخى افراد از رسول خدا صلى الله علیه وآله مى پرسیدند: خدا را چگونه بخوانیم؟ آیا خدا به ما نزدیك است كه او را آهسته بخوانیم و یا اینكه دور است كه با فریاد بخوانیم؟! این آیه در پاسخ آنان نازل شد.
دعا كننده، آنچنان مورد محبّت پروردگار قرار دارد كه در این آیه، هفت مرتبه خداوند تعبیر خودم را براى لطف به او بكار برده است: اگر بندگان خودم درباره خودم پرسیدند، به آنان بگو: من خودم به آنان نزدیك هستم وهرگاه خودم را بخوانند، خودم دعاهاى آنان را مستجاب مى كنم، پس به خودم ایمان بیاورند ودعوت خودم را اجابت كنند. این ارتباط محبّت آمیز در صورتى است كه انسان بخواهد با خداوند مناجات كند.
دعا كردن، همراه و همرنگ شدن با كلّ هستى است. طبق آیات قرآن، تمام هستى در تسبیح و قنوت هستند؛ «كلّ له قانتون» [3] و تمام موجودات به درگاه او اظهار نیاز دارند؛ «یَسئله مَن فى السموات والارض» [4] پس ما نیز از او درخواست كنیم تا وصله ى ناهمگون هستى نباشیم.
قرآن درباره دعا سفارشاتى دارد، از آن جمله:
1- دعا و درخواست باید خالصانه باشد. «فادعوا اللّه مخلصین له الدین» [5] 2- با ترس و امید همراه باشد. «وادعوه خوفاً وطمعاً» [6] 3- با عشق و رغبت و ترس توأم باشد. «یدعوننا رغباً و رهباً» [7] 4- با تضرّع و در پنهانى صورت بگیرد. «ادعوا ربكم تضرعاً و خفیة» [8] 5 – با ندا و خواندنى مخفى همراه باشد. «اذ نادى ربّه نداء خفیاً» [9] در اصول كافى، صدها حدیث در اهمیّت، نقش وآداب دعا، توجّه و اصرار و ذكر حاجتها هنگام دعا ودعاى دسته جمعى وایمان به استجابت آن آمده است.
سؤال [10] : چرا گاهى دعاى ما مستجاب نمى شود؟
پاسخ: عدم استجابت دعاى ما به خاطر شرك یا جهل ماست. در تفسیر المیزان مى خوانیم كه خداوند در این آیه مى فرماید: «اجیب دعوة الداع اذا دعان» خودم اجابت مى كنم دعا كننده اى را كه فقط مرا بخواند و با اخلاص تمام، از من طلب خیر كند. پس اگر دعا مستجاب نشد، یا به جهت آن است كه ما از خداوند خیر نخواسته ایم، و در واقع براى ما شرّ بوده و یا اگر واقعاً خیر بوده، خالصانه و صادقانه از خداوند درخواست نكردهایم و همراه با استمداد از غیر بوده است. و یا اینكه استجابت درخواست ما، به مصلحت ما نباشد كه به فرموده روایات، در این صورت به جاى آن بلایى از ما دور مى شود ویا براى آینده ما یا نسل ما ذخیره مى شود ویا در آخرت جبران مى گردد.
در اصول كافى مى خوانیم: كسى كه غذاى حرام بخورد، یا امر به معروف و نهى از منكر نكند و یا از سر غفلت وبى اعتنایى دعا كند، دعایش مستجاب نمى گردد.
معناى دعا، ترك كسب و كار نیست، بلكه توكّل به خداوند همراه با تلاش است. لذا در حدیث مى خوانیم: دعاى بیكار مستجاب نمى شود.
شاید قرار گرفتن آیه ى دعا در میان آیات روزه به خاطر تناسب بیشترى است كه ماه خدا با دعا دارد.
سؤال: با اینكه كارهاى خداوند قانونمند و براساس عوامل و سنّتهاى ثابت است، پس دعا چه نقشى دارد؟
پاسخ: همانگونه كه انسان در سفر، حكم نماز و روزهاش غیر از انسان در وطن است، انسان دعا كننده با انسان غافل از خدا متفاوت هستند و سنّت خداوند لطف به اوّلى است، نه دوّمى. آرى، دعا و گفتگو با خداوند، ظرفیّت انسان را براى دریافت الطاف الهى بیشتر مى كند. همانگونه كه توسل و زیارت اولیاى خدا، شرایط انسان را عوض مى كند. چنانكه اگر كودكى همراه پدر به مهمانى رود، دریافت محبّتش بیش از آن خواهد بود كه تنها برود. بنابراین دعا، زیارت و توسل، سبب تغییر شرایط است، نه برهم زدن سنّتهاى قطعى الهى.
درباره نزدیكى خدا به انسان، فیض كاشانى قدس سره مى گوید:
گفتم كه روى خوبت، از ما چرا نهان است گفتا تو خود حجابى ورنه رخم عیان است
گفتم فراق تا كى، گفتا كه تا تو هستى گفتم نفس همین است، گفتا سخن همان است.
پيام ها
1- دعا در هرجا و در هر وقت كه باشد، مفید است. چون خداوند مى فرماید: من نزدیك هستم. «فانّى قریب» [11] 2- خداوند به ما نزدیك است، ولى ما چطور؟ اگر گاهى قهر او دامن ما رامى گیرد، به خاطر دورى ما از خداوند است كه در اثر گناهان مى باشد. «فانّى قریب»
3- استجابت خداوند دائمى است، نه موسمى. «اُجیب» نشانه ى دوام است.
4- با آنكه خدا همه چیز را مى داند،امّا دعا كردن وظیفه ى ماست. «فلیستجیبوا لى»
5 – دعا آنگاه به اجابت مى رسد كه همراه با ایمان باشد. «فلیؤمنوا بى»
6- دعا، وسیله ى رشد و هدایت است. «لعلّهم یرشدون»

تهيه كننده : عباسعلي كامرانيان

درباره‌ admin

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*