آخرین خبرها
خانه / اشعار / شعر” قند خونین “بمنا سبت سالگرد شهدای بستان
شعر” قند خونین “بمنا سبت سالگرد شهدای بستان

شعر” قند خونین “بمنا سبت سالگرد شهدای بستان

 

شعر” قند خونین “بمنا سبت سالگرد شهدای بستان

                                    شعرسروده شده دروصف شهدای مهاباد اصفهان

      شبی   در   جبهه ی   بســــتان   بودم                   کنــار   حله ی   دوســتان    بودم

      من و غفار و میرک هرسه بودیــم  (1                  میـان   آتش و  خون  زنده    بودم

      منّور   آمد  و   جزغـاله  کرد   دوست                   که من  گریان ،  نزد دوست  بودم

      فشـنگ   آمد   نشــست   قلــب   معلم                    نگــه   بر خون   فشان قلب  بودم

      چو دست بر قلب خون  افشان   گرفتم                    گلوله خورد به پا ، خون بان بودم

      بزد قندی به خون آن  را  به  من  داد                    امانـــت قــند و خون  صائن  بودم

      وصیت ها   بکـــرد   با  قلب   خونین                   به  یـــــاد  ذونشان  دوست   بودم

      ســـبک  بالان   برفت   داود   غــفار                   به مـــــیرکزاده   ای   نالان   بودم

      برفتـند   هر  دو  در   دار  شهـــیدان                   منم  غمگین و زار ، ح ـیران بودم

       نگفتــم    آن   وصـــایا   وارث   او                    ندیدم    وارثـــــی  ،   وارث  بودم

       در  این  ره  آرمیـدند   آن   شهیدان                    ز  جمله  مالـــکی ها  مختار  بودم

       کریمی  را  همی   سر لشکری  بود                    که نظم از سوی وی درّ سوده بودم

       یکی  جاویــد   اثر آن   هم   نظری                    ز خلقش سـعد و نور را  دیده  بودم

       در این دوران  دو تن  طحانیان بود                    که مدهوش آن دو را جا مانده  بودم

       که  اشتر اشتراء   بهر   خدا کـــرد                    به عقبـــــــی  نور  او  دانسته  بودم

       در  این  وادی  برفت  کیوان سجاد                    مؤدّ ب را   ز وی  زیــــــبنده   بودم

       عمو  زاده  دو   بودند   کامــــرانی                    که  طاقــــــت  را  ز  آنان زاده بودم

       عـزیز ما   کجاست  سردار غلامــی                   به  وصـفش  من همی درمـانده بودم

        یکی  عبد  خدا  مهـــدی نژاد   بود                  که طاعـت را ز او من  خوانده   بودم

        شهید حیدریان تخریب چی   گردان                  که  در  اوصاف  او  وامانــــده بودم

        ببود   در جبهه میــــرانزاده ی  ما                  رشادت  را  ز  او   آموختــــــه  بودم

        سلام ای  ســــرفراز  عبد الله زاده                   شجاعـــــت  را  زتو  آموخــته  بودم

        همه رفتند  و  اکنون مانده ام تــک                   ز  تنهایی  مـــنم   آشفتـــــــه   بودم

        قسم خوردم که راهــشان  روم  من                  ولی  مدّوا  ســـبـیل  آمیــــــخته  بودم

        برفتـند  شاهدان راه حسین (ع) را                  که من ماندم چو من ره مانده بـــــودم

        سلام  ما  به  ارواح   شهیـــــــدان                  که  از  درک  شهیــــــد  بازمانده بودم

                                     برو   فایض  به  غبطه  یادشـان کن

                                    که  هر دم  من  شفاعت  گفته   بودم

سروده توسط دکتر علی فا یضی

1- مربوط به خاطره حسین فایضی از شب عملیات بستان (عملیات طریق القدس)

درباره‌ admin

یک نظر

  1. با سلام و خسته نباشید .شعر بسیار زیبایی هست احسنت به آقای دکتر فایضی.

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*